Oorgelewerde gebruike


Glo my, dis nogal moeilik. As jy kerk toe gaan, verbind jy jou aan ’n groep wat jou soos ’n handskoen pas en daar kan jy jou uitleef en gelukkig wees. Maar o wee, nou kom jy tussen ander mense, dan begin ons gou skouers skuur en  krapperig raak. Hierdie gesprek gaan nie oor Rippel nie, maar ek wil tog net gou daaraan vashaak. Ons ouens wat in die oggende hierdie program aanbied kry soms die vreemdste korrespondensie oor dinge soos interpretasie van tekste, watter Bybel ons moet lees, oor spreekwoorde wat ons gebruik, oor mannerismes, oor dinge wat ons anders moet  doen, anders moet sê, ens. Sommige van hierdie goed hou water en word oorweeg, maar party dinge moet ons sommer net afmaak as Godsdienstige geite. Jesus het nogal met dieselfde soort situasie gesit met die Skrifgeleerdes en die Fariseërs. Hulle het letterlik gewag dat Hy ’n voet verkeerd moet sit sodat hulle Hom kon aanvat. Ek dink nogal Hy het dit van alle kante gekry.


Mark 7:1-13
Die Fariseërs en sommige skrifgeleerdes wat van Jerusalem af gekom het, kom toe by Jesus. Hulle het gesien party van sy dissipels eet hulle kos met onrein hande, dit is met hande wat nie gewas is nie. Die Fariseërs, en tewens die Jode oor die algemeen, eet immers nie as hulle nie eers hulle hande behoorlik gewas het nie. So hou hulle hulle aan die oorgelewerde gebruik van die voorgeslagte. En wanneer hulle van die dorp af kom, eet hulle nie as hulle nie eers gewas het nie. Daar is ook nog baie ander oorgelewerde gebruike waaraan hulle hulle hou soos hoe om koppies, bekers, bakke en stoele te was. Die Fariseërs en die skrifgeleerdes vra Hom toe: “Waarom handel u dissipels nie volgens die oorgelewerde gebruik van die voorgeslagte nie en eet hulle met onrein hande?”  Hy antwoord hulle: “Die profeet Jesaja het julle mooi opgesom. Julle is skynheiliges, soos daar geskrywe staan: “Hierdie volk eer My met hulle mond, maar hulle hart is ver van My af. Dit help niks dat hulle My probeer dien deur leerstellings van mense as gebooie van God voor te hou nie. “Julle laat die gebod van God los en hou aan die oorgelewerde gebruik van mense vas.”  Hy het verder vir hulle gesê: “Julle verstaan die kuns goed om die gebod van God opsy te skuiwe en julle oorgelewerde gebruike in stand te hou. Moses het gesê: ‘Eer jou vader en jou moeder’ en: ‘Wie sy vader of sy moeder vloek, moet sekerlik doodgemaak word.’ Maar julle sê: ‘Iemand kan vir sy pa of sy ma sê: Enige gawe wat u van my sou kon kry, is korban,’ dit wil sê: ‘n offergawe vir God. En so laat julle hom toe om hoegenaamd niks vir sy pa of sy ma te doen nie. So ontneem julle die woord van God sy gesag deur julle oorgelewerde gebruike wat julle op julle beurt weer oorgelewer het. Daar is ook nog baie ander sulke dinge wat julle doen.”

“Waarom handel U dissipels nie volgens die oorgelewerde gebruike van die voorgeslagte nie…?” Vir hulle was dít baie belangrik. Dan vat Jesus hulle vas met die volgende woorde: “Julle laat die gebod van God los en hou aan die oorgelewerde gebruike van mense vas”. Voorts sê  Jesus: “Dit help niks dat hulle My probeer dien deur leerstellings van mense as gebooie van God voor te hou nie”.

Hierdie saak wat 2000 jaar gelede ’n probleem was, is vandag steeds net so ’n groot probleem. En ek is net so aan die stoei daarmee. Kom ek vertel jou my eie storie. Baie jare gelede verwissel ons van kerk en beleef in daardie tyd ’n geestelike verdieping. Ons gooi ou gewoontes af en geniet onsself in ’n nuwe groep met nuwe gewoontes en gebruike en rituele. En boeta, ek is trots op myself oor al hierdie oulike goed wat ek nou doen. Toe my pa my eendag vra hoekom ek dan nou sonder ’n das en pak klere kerk toe gaan, was ek reg met baie antwoorde.  Jy sien, ek glo toe dat ek  die oorgelewerde gebruik van die voorgeslagte afgegooi het. Maar weet jy wat ek toe jare later besef? Ek het een tipe van vorm godsdiens vervang met ’n ander tipe. Op die koop toe het ek hiperkrities en veroordelend geword en sommer mense se geestelikheid in twyfel getrek as hulle nie soos ek gedink en gedoen het nie. Toe word ek eintlik net soos die Fariseërs.

Toe Jesus in hierdie gesprek vasval met die Fariseërs het Hy net een ding bepleit en dis die verhouding met God. As Hy hier praat van die wet, of liewer die gebod van God, wil Hy hê dat dit wat regtig belangrik is, prioriteit moet kry. Jy  kan bv. seker tog met vuil hande eet en wel jou vader en moeder eer;  jy kan dalk nalaat om jou koppies, borde, bakke en stoele te was, maar wel  lief wees vir jou naaste. Jy kan met of sonder ’n  pak klere aan die Here eer en lofprysing doen. Terug na my pa se storie toe. Vir hom was ’n pak en ’n das belangrik en ek het dit half veroordeel. Dit het my lank geneem om te besef dat dit sy manier was om respek aan God te betoon. Dit het nie sy verhouding met die Here benadeel nie, dit was sý manier om sy geestelike lewe uit te lewe en ek het nie die reg gehad om dit te veroordeel nie.

Jesus se punt was dat hierdie oorgelewerde gebruike vir die Fariseërs  belangriker was as hulle gehoorsaamheid aan God. Hulle het ondraaglike laste op mense geplaas om die dinge van die Here te gehoorsaam, maar nie die Here van die dinge nie. Hulle geestelike geite was as’t ware ’n muur tussen hulle en die Here. Hy wou dalk vir hulle sê: gee tog net jou hart vir God en vergeet van al hierdie reëls en dingetjies.

Hoe gaan ek en jy vandag om met hierdie oorgelewerde gebruike? Wat is belangrik en wat nie? Hier is ’n paar punte wat by my opgekom het toe ek daaroor gedink het:

1)      Ons (ja, ek ook!) moet baie versigtig wees om nie te veroordeel as mense dinge anders as ons doen nie. Ons kom uit verskillende agtergronde en ons moet vir mekaar ruimte toelaat.

2)      Ek dink mens moet versigtig wees vir groeperinge wat geweldig swaar op een ding of een styl hamer, want dit word dalk belangriker as God.

3)      Ons moenie ondraaglike laste op mense plaas nie. Ek het al gesien dat dit soveel verwarring by mense bring dat hulle sommer aan hulle eie saligheid begin twyfel.

4)      Moet nie elke CD of DVD wat versprei word onvoorwaardelik as die waarheid aanvaar nie. Daar is báie goed wat niks werd is nie.

5)      Ons het ongelooflike onderskeidingsvermoë nodig,  juis omdat ons gebombardeer word met soveel inligting. Die internet kan net soveel gevaarlik as goed wees. As iemand iets gesê of geskryf het, is dit nie noodwendig waar nie.

6)      Ondersoek alles. Ook dit wat ons hier op die radio kwytraak, is nie noodwendig waar nie, want dit is ook maar net menslike opinie en interpretasie.

7)      Spandeer meer tyd met die Here – in gebed en in Sy Woord, met bepeinsing, in lofprysing – as om net goeters te dóén  en “nuwe” dinge na te jaag.

8)      Kom ons verdra mekaar met geduld.

9)      Wees lief vir die Here, wees lief vir mekaar, doen dié dinge wat belangrik is en doen alles volgens die vrug van die Gees.

Bron:heuning.co.za

Gelukkig met ‘n rein hart


Die ervaring van ons eie onrein hart, maak dat ons bang is vir God. Ons eie tekortkominge laat ons gedurig skuldig voel in die teenwoordigheid van die volmaakte God. Ons valse tevredenheid met ons eie pogings om ‘n beter mens te wees, maak dat ons traag is om God beter te leer ken. Ons eie beheptheid met betekenislose wêreldse geluk, briek ons soeke na ware geluk wat by God alleen te vind is.

Dit bring ons terug by die enigste regte oorsprong van ware geluk: God self. En onverstaanbaar en onverklaarbaar, soek alle mense Hom nie, wil hulle Hom nie sien nie. Hulle is doodtevrede met net die “self”, die “eie ek”, in hulle. Hulle harte het geen plek vir God nie, en so mis hulle uit op ware geluk.

‘n Rein hart, is elke Jesus-mens wat gestroop word van die “self” en “eie ek”, om werklik plek te maak vir God in jou. Ja, natuurlik, sy Gees in jou. ‘n Rein hart beteken nie ‘n sondelose hart, of ‘n volmaakte hart, of reeds volledig heilige hart nie. In die Bybel is die hart elke mens se innerlike, vanwaar jy self besluit wie jy is en hoe jy lewe. ‘n Rein hart is elke Jesus-mens wat aan God oorgegee lewe en deeglik besef dat ek nie sonder Hom kan of wil lewe nie.

Hoekom is dit belangrik om God te wil sien? Geen mens kan sonder Hom gelukkig lewe nie! Maak dus baie seker dat jy werklik plek maak vir Hom in jou hart! Dit is ware geluk!

Bron:  ekerk.org

Gee daardie apies terug sodat jy spasie het vir die regte laste

As Paulus in Galasiërs 6:2 skryf dat ons mekaar se laste moet dra, bedoel hy nie mekaar se “hang–ups,” selfsugtige behoeftes en sielkundige “issues” nie. Hy bedoel ons moet mekaar bystaan in swaarkry, armoede, krisisse en geestelike worstelinge. Hy bedoel ons moet mekaar met die liefde van Christus ondersteun. Dis iets anders as om ander se apies op ons skouers te laai. Dit veroorsaak dat ons nie doen waarvoor die Here ons geroep het om te doen nie. Ons is dan te besig om ander se “issues” en gemors te probeer uitsorteer wat hulle veroorsaak het sonder dat hulle eienaarskap vir hulle probleme aanvaar. Wat is die oplossing? Wel:

  • Besluit in elke situasie of jy ’n apie dra, en of jy ’n las vir iemand in Jesus se Naam dra. Doen jy iets vir iemand omdat jy skuldig voel, of omdat jy gemanipuleer is om dit te doen, of omdat jy ’n “people pleaser” is wat nie kan nee sê nie? Of dra jy iemand se laste sodat hulle God se nabyheid kan beleef en opgebou gaan word in hulle geloof? Doen jy dinge in die Naam van Jesus vir ander sodat Hy verheerlik kan word en hulle die kans staan om God se hartklop vars te hoor, of doen jy dit omdat jy skuldig voel, of deur ander misbruik word om hul sondige/foutiewe leefstyl in stand te hou? In elke situasie is daar wysheid en onderskeiding nodig om die verskil tussen apies en laste te ken.

  • Gee daardie apie terug. Besluit wie besit die probleem. In elke situasie moet daar duidelikheid wees wie se probleem ter sprake is. Laat persone binne enige apie–dra situasie verantwoordelikheid aanvaar vir hulle probleme. Dan kyk jy saam met hulle hoe jy hulle met hulle probleem kan help. Met ander woorde, jy ignoreer nie ander apies nie, jy besluit net wie s’n dit is en hoe om daardie persone met die apie ten beste te dien om dit self van hul skouer af te laai. Doen dit by wyse van ’n deursigtige gesprek met praktiese uitkomste waarbinne jy hulle met die liefde van die Here bystaan om verantwoordelike besluite te neem.


Dis lewensbelangrik om mekaar se laste te dra, nie mekaar se apies nie. Trouens, ander se apies op jou eie skouers keer jou om Christus se doel met jou eie lewe te bereik. Dit maak dat jy die slagoffer word van ander se foutiewe leefstyl, of van jou eie begeerte na erkenning en aanvaarding. Ware vryheid is om mense nader aan Christus te bring, nie om hulle swak gewoontes en foutiewe gedrag in stand te hou nie. Gee asseblief al daardie apies terug sodat daar plek vir laste op jou skouers kan wees.

Bron:ekerk.org

Manne van die Woord

Is die voorbereiding vir so ’n Wêreldbeker anders as om net in nog ’n Viernasiesrugbykampioenskap te speel waar die All Blacks en die Wallabies ook tog jou opponente is?

– Pierre: Dit is baie dieselfde, maar tog ook baie intensiewer. Baie aandag word aan detail be-stee en om jou plan reg uit te voer. Ons ken die Aussies en All Blacks al goed, so ander spanne bied ander uitdagings.

– Jannie: Ja, ek het in die Drienasiestoernooi gespeel, maar die Wêreldbekertoernooi is net iets anders. Voorbereiding was ook straks anders, want ek het ook onder twee verskillende afrigters gewerk. Eers Carel du Plessis en toe Nick Mallett. Hulle het uiteenlopende afrigtingstyle gehad. Ons het beslis meer tyd gehad om vir die Wêreldbeker voor te berei as met die Drienasies. Dit maak ook ’n verskil.

– Ollie: Jy het meer tyd om voor te berei en jou kondisionering is baie beter omdat jy soveel tyd gehad het om fisiek en geestelik optimaal gereed te wees. Jou tegniese ontleding is ook baie intenser.

Dink julle dat die klimaat- en weersomstandighede op die Britse Eilande ’n negatiewe invloed kan hê op die speelstyl van die Bokke, en dalk ons rats, vinnige agterspelers kan neutraliseer?

– Pierre: Nee glad nie.

– Jannie: Ja en nee. Ja, die weersomstandighede kan ‘n rol speel wat dit noodsaak om aan te pas. Nee, want baie van ons spelers speel reeds vir lang tydperke oorsee en daardie ervaring kan gedeel word met spelers wat nie so gewoond daaraan is nie. Rugby is vandag ‘n globale sport waar spelers oral in die wêreld speel en aan verskillende omstandighede gewoond is.

– Ollie: Die toestande behoort ons te pas en die velde is baie goed voorberei; ek verwag geen negatiewe invloed op ons spelers nie. Nat weer is gunstig vir groter spelers en ek dink dit sal ons bevoordeel.

Julle drie Springbokke was almal by so ’n Wêreldbekertoernooi betrokke, hoe belangrik is jou rol as Christenrugbyspeler in die span? Hou julle selgroepsessies gedurende hierdie toernooi? Wat is die formaat van so ’n sessie?

– Pierre: Spangees en eenheid is belangrik asook ons afhanklikheid van God. Ons het een keer per week selgroep gehad, waartydens ’n gasspreker dit gelei het, soms het ek dit self gefasiliteer.

– Jannie: Ja, ons het tydens die Wêreldbeker selgroepe gehad. Daar was ook geestelike leiers wat met ons kom gesels het. Dit was, en is belangrik, want alles verloop nie noodwendig volgens plan nie en dit is lekker om mekaar met Skrif te bemoedig. Ons het nie spesifieke spelers gehad wat die groepie gelei het nie, ons was almal deel daarvan. Ek onthou hoe ons voor die wedstryd teen Engeland meer as 20 spelers en afrigters saam was toe dominee Cassie Carstens met ons kom gesels het.

– Ollie: Ek dink dit is belangriker om jou identiteit in Christus te verstaan, dan sal jy al die vrugte vanself uitleef wat almal sal beïnvloed.

Hoe belangrik is jou persoonlike verhouding met die Here vir jou? Is dit iets privaat, of is dit ’n lewenswyse vir jou?

– Pierre: My verhouding met die Here is alles vir my – dit seën my hele lewe: my huwelik, kinders, rugby en besigheid. Dit is so belangrik om dit ’n prioriteit in jou lewe te maak.

– Jannie: Dit is baie belangrik vir my. Ek besef elke dag dat daar geen manier is dat ek sou kon funksioneer as dit nie vir die Here se leiding is nie. Hy is die rots waarop ek staan en my anker in die lewe. Ek deel dit graag met mense, want almal het ‘n boodskap van hoop nodig. Dit is al wat ons het – hoop.

– Ollie: Dit beïnvloed alles in my lewe. Dit is ’n lewenswyse, maar vir my tog ook baie privaat.

Almal vra die vraag: Bid julle dat julle sal wen? Wat dan as die ander span ook so bid? Aan wie se kant is God dan as albei spanne sou bid?

– Pierre: Ons vra die Here se seën op wat ons doen en bid vir beskerming teen beserings. Ons bid dat die beste span sal wen – God is lief vir almal, maar jy moet verdien om te wen.

– Jannie: Ja, dit ‘n interessante vraag. Op die ou einde moet ons onthou dat God nie ‘n aannemer van die persoon is nie (hy tref geen onderskeid nie) en dat Sy son op almal sal skyn. Die vraag is eerder of ons die Here gaan dank in tye van voorspoed sowel as teëspoed? Ek onthou hoe Joost van der Westhuizen juis die manne ná die wedstryd wat ons teen Australië verloor het (1999-semifinaal), byeengeroep het om te bid. Ek kan nie sy presiese woorde onthou nie, maar dit was iets soos: “Manne kom ons sê dankie vir die Here dat ons tot hier in die toernooi gevorder het. Ons bid nie net wanneer ons wen nie, ons moet ook kan dankie sê vir die geleentheid om rugby te kan speel.”

– Ollie: Nee, ons bid meestal vir beskerming, vrywaring van beserings en dat die wedstryd tot eer van God sal geskied. Ek bid ook die krag van die Bloed oor die veld om enige demoniese en toordery te ontwapen. God sal by die span wees wat eensgesind is.

Dink julle dat ons Bokke ’n kans het om die Wêreldbeker huis toe te bring, selfs na ’n baie gemiddelde Super 15-reeks?

– Pierre: Ek glo so. Elke span het uitdagings en hoe jy daardeur kom, sal bepaal wie wen.

– Jannie: Ja, ek dink dit is moontlik. Ek onthou dat ons ’n bietjie gesukkel het in die aanloop tot die Wêreldbeker in 1999. Selfs tydens die eerste paar groepswedstryde het ons nie oortuigend gespeel nie. Daar is egter ’n trots wat saam met die aantrek van daardie boktrui kom, wat veroorsaak dat spelers meer gee as ooit tevore. My verwagting is dat dit hierdie keer ook nie anders sal wees nie. Ek verwag dat ons sterker sal word namate die toernooi vorder en die spelers mekaar vind, en wanneer die uitklopwedstryde kom, sal die Springbokke daar wees om te kompeteer.

– Ollie: Ons het ’n baie goeie span en as ons die semi’s gaan maak, sal ons moeilik wees om te klop. Die gemiddelde ouderdom van ons beginspan is egter ’n bietjie hoog na my smaak.

Die gemoed van die Suid-Afrikaner is tans maar baie negatief, dink julle as ons die Wêreldbeker wen, soos in 1995 en 2007, dit ’n positiewe invloed op ons mense in Suid-Afrika sal hê?

– Pierre: Dit sal help, maar ek dink die probleme in Suid-Afrika het groter geword as wat sport kan verlig, ons moet na toe God draai.

– Jannie: Ja, dit is darem ongelooflik hoe sport ‘n nasie kan saambind. Ek was in 1995 op Ellispark toe ons Nieu-Seeland geklop en die Webb Ellis-beker gewen het. Dit was “amazing”! Wat my nog meer verstom het, was hoe mense buite die stadion aan lamppale gehang en die oorwinning gevier het. Die stories wat mense deel oor waar hulle in 1995 was, is wonderlik. Dit bind mense saam.

– Ollie: Dit sal verseker weer nasietrots bou, maar die onderliggende probleme sal net met uiterste gebed en harde werk van almal af verander.

Watter boodskap het julle vir ons lesers in Suid-Afrika?

– Pierre: Draai na die Here toe Suid-Afrika! Die Here sal jou rus en leiding gee en ons land herstel.

– Jannie: Die Bybel sê dat waar daar eenheid is, daar is God se seën. Kom ons staan in eenheid saam en vertrou God vir ‘n suksesvolle Wêreldbeker, maar vir meer as dit, vir eenheid in ons land en Sy be-skerming.

– Ollie: Matteus 6:28-33. Moenie “worry” nie!

Laastens, jou voorspelling…Wie gaan in die finaal speel, en wie gaan die Wêreldbeker hierdie jaar wen?

– Pierre: Moeilike vraag! Suid-Afrika natuurlik!

– Jannie: Daar is altyd een of ander verrassing in die Wêreldbeker. Dit sal heelwaarskynlik weer die geval wees. Dit maak dit vir my moeilik om te sê wie in die finaal teen Suid-Afrika gaan speel. Is ek te positief? Nee, hoe kan ek ooit teen die Springbokke wees? Ek was dan self een gewees. Go Bokke!

– Ollie: Ek sal nog die semi’s voorspel, maar dit is waar ek stop! Bokke teen All Blacks – semi 1, Wallabies teen Franse – semi 2.

Eenvoudiger

’n Eenvoudiger lewensritmes het te make met ’n paar lewensbelangrike feite:

  • God is stil–tevrede met my! ’n Eenvoudiger lewe begin met die wete dat God stil–tevrede is met my (Sefanja 3:17). Dit laat my bang hart tot bedaring kom. Ek weet ek behoort aan Hom omdat ek Christus as Here ken. Niks kan my uit Sy hand ruk nie (Johannes 10:28–30).

  • My lewensstandaard is nie sinoniem met my inkomste nie. Ek meet nie my lewe se waarde aan die somtotaal van my besittings nie. My lewe het ewige waarde. Daarom is ek nie verslaaf aan geld, of aan al daardie dinge wat maak dat mense verval in verbruikers wat heeltyd nog dinge wil hê nie. Ek vind my vreugde in verhoudings en leef juis elke dag in pas met mense sodat ek vir hulle ook tot seën kan wees.

  • Ek hoef nie alles vir almal te wees nie. Ek is nie geroep om almal tevrede te stel, of heeltyd op te leef aan ander se verwagtings van myself nie. Heel eerste is ek hier om God se hart bly te maak. Dan moet ek ook vir my familie en vriende tot seën wees en mense dien met die goeie nuus van Christus. Ook moet ek my daaglikse brood verdien met integriteit en deur harde werk; egter sonder om ooit ’n werkverslaafde te wees.


Een dag op ’n slag. ’n Eenvoudiger lewensritme maak dat ek elke dag wat die naam “vandag” dra voluit opleef. Ek koop vandag se stukkie tyd uit en oefen my daarin om God te vertrou met die dag van môre, soos wat Jesus my leer in Matteus 6:25–33.

Bron:ekerk.org

Gelukkige vredemakers


Kinders van God hou nie van baklei of enige spanning in verhoudings met ander nie. Self wil ek en jy nie in onvrede leef met enige ander persoon nie. En waar daar ongelukkigheid tussen ander mense is, wil ons graag sien dat dit uitgesorteer word. Elke dag word ons gekonfronteer met mense van wie ons nie hou nie, of met wie ons nie saamstem nie. Ons leefwêreld bestaan uit selfsugtige belange, botsende idees en uiteenlopende opinies. Selfs binne ons eie kerke is daar spanning tussen die oulikste Jesus-mense. Wat is Jesus se geheim om hierdie werklike probleem te hanteer?
Te maklik, en amper onrealisties gereeld hoor ons, dat ons net met Jesus se gesindheid konflik moet hanteer. Ja, dit is waar, maar dit sê nie vir ons hoe ons presies Jesus se gesindheid verkry nie. Hoe kry ons ‘n “Jesus-hart”?
Weer terug na ons besluit-neem-sentrum-van-die-lewe, ons eie persoonlike nugter keuses wat ons maak, in die Bybel verteenwoordig met die woordjie “hart”. Waar die Gees van God jou “hart” beheer, het jy GEEN behoefte om met enige persoon vas te sit nie, jou diepste hartsverlange is om in vrede met alle mense te lewe. As Gees-beheerde vredemaker, vind jy maniere wat by jou persoonlikheid pas om vrede tussen ander mense te maak.
Deurdat ons die Heilige Gees volledig geleentheid gee dat ons afstand doen van ons eie selfsugtige belange en onsself oopstel vir ander se idees en opinies, leef ons in harmonie met die mense in ons lewe.
Daar is drie keuses vir elke Jesus-mens-vredemaker, wat al drie altyd geld:
1.      Kies voortdurend om Jesus, die Vredemaker, se Gees in beheer te maak van jou hele lewe;
2.      Kies om met sý vrede teenoor ander te lewe; en
3.      Kies om sý vrede tussen ander aktief te help maak.
So lewe Jesus-mense, so word ons kinders van God genoem. Ja, geseënde kinders van God!

Bron:  http://doomcharl.blogspot.co.za/

Leef gereed, anders …


Soms voel dit vir my so gebrekkig binne die kerk: die onderlinge liefdesgesindheid skiet ver tekort; daar is nie altyd enige haas om aan sekere belangrike sake aandag te gee nie; almal is nie ewe getrou in hulle verantwoordelikheid van bywoning en gee nie; sommige verdwyn net en ons hoor nooit weer van hulle nie; debatte en energie word op onbenullighede gemors.

In Jesus se gelykenis oor die tien meisies, wat hulle lampe vol olie moes maak vir die bruidegom se koms, gaan dit spesifiek oor ons elkeen se diensbaarheid binne die kerk. Ja, die verstandiges en onverstandiges is vandag binne in die kerk. Elke Sondag sit daar mense binne in die kerk wat verstandig of onverstandig is, gereed of nie gereed vir die bruidegom se koms.

Die GROOT waarskuwing: daar sal ‘n spesifieke moment wees, wat dit vir altyd te laat sal wees om gereed te maak, en niemand van ons weet wanneer dit gaan wees nie! Hier is die enigste antwoord, hoe om gereed te lewe vir daardie finale laaste moment: Ken God self persoonlik en maak baie seker dat Hy jou ken! Maak sy onvoorwaardelike liefde deur oorgawe aan sy Gees, verseker deel van jou hele lewe. Leef gereed soos ‘n verstandige deur jou talente, tyd en energie heelhartig in diens te stel van sy koninkrykswerk hier op aarde.

Waaruit bestaan ‘n lewe wat gereed en verstandig is?
·         Vertel vir ander van Jesus;
·         Wys deur jou lewe wat sy liefde is;
·         Gee jou tyd, geld en energie;
·         Gee vir die armes;
·         Versorg die siekes;
·         Vertroos diegene wat hartseer is;
·         Hef die sukkelaars op;
·         Vermaan die onverskilliges;
·         Praat moed in vir die moedeloses; en
·         Wees Jesus se hande en voete.

Leef vandag gereed deur … (soos die Gees jou lei), môre kan vir altyd te laat wees!

Bron:  http://doomcharl.blogspot.com/

Xenofobia


Dieselfde opdrag word in Levitikus 19:33-34 herhaal. Trouens, sulke mense moet behandel word asof hulle gebore Israeliete is. Die rede: Israel was ook eens op ’n tyd vreemdelinge in ’n vreemde land. Hulle behoort dus te weet hoe dit voel. Daarom verwag God dat hulle anders moet optree teenoor vreemdelinge in hulle midde as hoe hulle die Egiptenare hulle behandel het toe hulle slawe in daardie land was. In gewone taal gesê, hulle moet deernis met sulke mense hê.

Volgens Levitikus 25:35 is vreemdelinge geregtig op hulp van die kant van Israeliete. Op dieselfde manier as wat God se volk hulle oor ander Israeliete moet ontferm in tye van nood, moet hulle dit ook vir vreemdelinge doen. Ook deel vreemdelinge in bepaalde godsdiens voorregte van Israeliete (Lev 25:6). Israel se godsdienstige voorskrifte bied immers beskerming vir vreemdelinge (Eks 22:21). In dieselfde asem moet vreemdelinge darem ook respek hê vir die gebruike en geloof van hulle nuwe land (Eks 12:43-47). Maar in beginsel lê die verantwoordelikheid by die gasheer-land en hulle mense om vreemdelinge in hulle midde met die nodige respek en naasteliefde te hanteer. ’n Teks soos Esegiël 47:22 gaan selfs uit van die beginsel van gelyke regte vir beide Israeliete en vreemdelinge. Buitelanders wat reeds tussen Israeliete woon moet met ander woorde op dieselfde manier deel in die grondverdeling waarvan hier sprake is.

Al is die spesifieke gebruike van Israel waarna bogenoemde tekste verwys nie meer direk toepasbaar op ons eie situasie nie, is hierdie beginsels steeds geldig En dit is dat alle mense kosbaar is vir God. Hy trek nie bepaalde volke voor nie. Ons moet sy voorbeeld volg deur almal, of dit volksgenote is of nie, met eerbied en respek te hanteer. Wanneer hulle verdruk word, moet ons opstaan vir hulle regte. As hulle nie stemme het nie, moet ons hulle stemme word wat namens hulle pleit vir hulle regte. Ons kan nie maar net toekyk hoedat vreemdelinge vertrap word nie. Dan breek God se hart oor ons en oor hulle.

Bron:  ekerk.org

Stap net ’n slag oor die straat!


In die VSA skryf Thom Rainer in sy boek: “I Am A Church Member: Discovering the Attitude That Makes the Difference” (2013) in die lig van navorsing in 557 kerke tussen 2004 tot 2010: “Nine out of ten churches in America are declining or growing at a pace that is slower than that of their communities.” Die Suid-Afrikaanse kerklike toneel lyk nie anders nie.

Wat staan ons te doen in hierdie tyd? Wel, ons kan saam met Job op ’n ashoop loop sit en onsself jammer kry. Of ons kan klippe gooi in ander se rigting. Of die kerklike stof van ons skoene afskud en in ons eie geestelike bunker loop wegkruip. Of ons kan die Jesus roete volg en die straat oorsteek! Ja, presies dit! Ons is geroep om op die jammerhartige Samaritaan van Lukas 10:25-38 se roete te leef. Ons het nie die luukse van die priester en die leviet om anderkant verby te loop as gewondes orals rondlê en die wêreld donker word nie. Dan is dit staat-oorstap-tyd. Ons leer by die Samaritaan:

  • Om ’n hart vol medelye te hê vir diegene met wie ons paaie kruis, maak nie saak wie hulle is; wat hulle glo, of hoe hulle lyk nie.

  • Om ons dagboek te onderbreek wanneer die Here ander mense op ons radarskerm plaas.

  • Om ons geld, ons kos en ons tyd met ander te deel en ons hande vuil te maak met hulle seerkry en bloed.


Aan die oorkant van die straat is daar lewe. Elke Samaritaan wat daar rondloop, maak ’n lewensgroote verskil. Elke Samaritaan aan daardie kant bewys die statistiek hierbo op magnetiese maniere verkeerd. Elke Samaritaan aan die oorkant is veels te besig om vir Jesus te leef om nog te verwyt, klippe te gooi, te kritiseer of fout te vind. Hulle leef elke dag volstoom op die Jesus-roete.

Bron:  ekerk.org

Die jongste misdaadslagoffer

Maar dit was ondenkbaar om oor die straat te stap en te gaan help. Dit sou beteken dat hulle hul oorvol dagboeke moes onderbreek en hulle hande onrein maak met die bloed van ’n vreemdeling. Die Samaritaan het wel gekies om dit te doen. Hy het Jesus se kant van die pad gevat. Hy het saam met Jesus oorkant die straat gaan leef en loop.

Vandag nog loop Christus aan die gevaarlike kant van die pad rond tussen misdaadslagoffers en stukkendes.
Miskien loop ons Jesus mis omdat ons Hom net tussen die voorspoediges en suksesvolles soek.

Hy is daar ook, maar net so is Hy aan die anderkant van die straat of buurt. Ons moet Hom maar net inloop en begin doen wat Hy doen, naamlik om te help en om te gee.

Bron:ekerk.org