In die Donker Put deur Johan Smith [resensie]


Johan Smith skryf oor dié siekte aan die hand van werklike mense wat hulle verhale vertel — van hulle stryd met depressie, wat vir hulle gewerk het en wat nie gewerk het nie. En hy begin met sy eie verhaal, sy eie seun se stryd en die invloed daarvan op hulle gesin. Hy sluit dan ook af, nadat hy vyf ander se verhale vertel het, met sy persoonlike ervaring met uitbranding en die gevare wat dit vir hom ingehou het.

Die boek is nie ’n wetenskaplike verhandeling oor depressie nie; tog bevat dit inligting wat die belangrikste biologiese en sielkundige aspekte van depressie korrek beskryf. Die boek is eerder ’n biografie van mense se daadwerklike stryd met die siekte, wat dit aan hulle gedoen het en wat hulle daarmee gedoen het. Jy kry hier sielsontboeseminge wat jou noop om jou skoene uit te trek; jy staan op die heilige grond van mense wat hulleself voor jou blootstel.

In die proses kry jy raad uit die perd se bek, by wyse van spreke. Een vertel jou hoe belangrik mede–pelgrimsgenote geword het in die stryd om perspektief te herwin en vanuit geloof te lewe en te kyk na wat rondom jou gebeur. ’n Ander vertel van die pyn van veroordeling van medegelowiges wat redeneer dat ’n gelowige onmoontlik aan depressie kan ly omdat die Here beter vir hulle beplan. Nog een vertel hoe belangrik dit is dat jy let op jou dieet wanneer jy aan depressie ly omdat jou liggaam jou bondgenoot moet word om daarteen te veg. En nog een beklemtoon die belangrikheid dat vergifnis ’n integrale deel van ons lewe moet word om ons emosioneel te beskerm, en dit sluit die gawe van vergifnis in wat ons teenoor onsself ook beoefen.

Indien jy hierdie gemoedsteurnis beter wil verstaan sodat jy die depressielyer kan liefhê, insluitend jouself indien jy die pasiënt is, gaan dié boek van Johan vir jou waardevol wees.

Bron:ekerk.org

Ekstremiste Teiken Tieners

 

Terroristegroepe teiken tieners

[Volgens die Amerikaanse minister van buitelandse sake is “die uitbuiting van kinders deur terroristegroepe nie iets nuuts nie, maar groepe soos ISIS, Boko Haram, en die Taliban in Pakistan, maak toenemend van kinders gebruik om hulle terreurdade uit te voer. Dit is ’n strategiese en skokkende stap. Dit trek groter mediadekking en laat terroristegroepe toe om nóg lojale lede na hulle hand op te lei. Kinders is makliker om te indoktrineer en minder geneig om weerstand te bied omdat hulle nog nie hulle eie sterflikheid ten volle begryp nie.

Omdat kinders minder verdag voorkom, slaag terreurdade wat deur hulle uitgevoer word meer dikwels as ander. Aan die ander kant kan die feit dat terreurgroepe van kinders gebruik maak, daarop dui dat die groep dit moeiliker vind om volwassenes te werf – die feit dat Boko Haram kinders ontvoer om as selfmoordaanvallers te gebruik, mag ’n aanduiding wees van die groep se swakheid en nie sy mag nie.”]

Hulle slaan munt uit innerlike woede
Radikalisering kan omskryf word as die soeke na, en die kweek van ’n ekstremistiese oortui-ging wat dominant (in jou lewe) word en uiteindelik terreurdade inspireer en aanvuur. Belangstelling in ’n ekstremistiese oortuiging as ’n wyse om aan innerlike woede of pyn ui-ting te gee, skep die basis om by ’n ekstremistiese militantegroep betrokke te raak. Die breinspoeling wat binne die groep plaasvind, sal die aanvanklike belangstelling voed en vorm om uiteindelik in volslae radikalisme te ontwikkel.

Die keuse om by ’n millitante groep aan te sluit, hang saam met ideologiese en psigo-logiese prosesse en word dikwels verbind aan sosio-ekonomiese omstandighede. Militante politieke groepe het politiese sowel as sosiale doelwitte. Hierdie doelwitte lok jongmense wat na antwoorde op die lewe soek. Jeugdiges wat worstel om ’n eie identiteit te vind en te ontwikkel, en op soek is na ’n groep waaraan hulle kan behoort, is ontvanklik vir alternatiewe moontlikhede. Tieners is veral kwesbaar weens die ontwikkelingsfase waarin hulle is. Tydens hierdie fase het hulle gewoonlik meer konflik met hulle ouers en gesagsfigure en wil onafhanklik van hulle ouers en hulle ouers se idees wees. Wanneer tieners baie sterk oortui-gings oor die samelewing het en nie vertroue in gesagsfigure se vermoë het om die probleme op te los nie, word hulle potensieel sagte teikens vir millitante groepe.

’n Begeerte om in beheer te wees
Militante groepe neem die reg in eie hande omdat hulle nie die staat se regstelsel vertrou nie, of glo dat die staat ’n sekere groep onreg-verdig behandel, of nie hulle ideologiese doelwitte bevredig nie. Die ideologiese elemente wat tot radikalisme kan lei, het daarmee te maak dat:

• dit uiting gee aan ’n grief wat as ’n onreg ervaar word, of wat as onregverdig interpreteer word op grond van die wyse waarop dit hanteer word;

•  dit ’n “skuldige” persoon of groep identifiseer wat verantwoordelik gehou word vir die onregverdige behandeling

• dit ’n beplande metode identifiseer, om die persoon of groep wat verantwoordelik gehou word, te straf

• dit ander werf om hierdie planne uit te voer.

ISIS doen homself voor as ’n groep met ideologies-moralistiese beginsels, gebaseer op wat regverdig en wat onregverdig is.

Hierdie groep maak aanspraak daarop dat hulle die stem van Allah is wanneer hulle die doodstraf toepas en slagoffers veroordeel en teregstel. Hierdie vermoë om as die aanklaer, jurie, regter en laksman op te tree, verskaf ’n gevoel van mag aan millitante groepe.

Die behoefte aan sinvolheid 
Navorsing oor Islamitiese jeugdiges wat in Nederland woon, het getoon dat Moslem-jeugdiges, sover dit geweld betref, die landsgesag as onwettig beskou (hulle erken slegs die wet van Allah) en dat diegene wat in Allah glo, superieur is bo dié wat nie in hom glo nie. Hierdie jeugdiges openbaar dikwels afsydigheid teenoor die groter gemeenskap. Gevoelens van emosionele onsekerheid en ’n geneigdheid tot geweld versterk die risiko om geradikaliseer te word. Die oproep tot selfopoffering van die millitante groep, vind sielkundig byval by onseker tieners met ’n lae selfbeeld. Selfopoffering vir ’n groter saak gee die tiener wat opsoek is na rede vir sy bestaan, ’n betekenisvolle sin vir die lewe. Hoe groter die opoffering, hoe sterker die sin van betekenis.

Hoe word die toename van millitante groepe voorkom?

• Ouers moet opmerksaam en sensitief wees vir die ontwikkelingsbehoeftes van hulle jeugdiges. Kwessies van geregtigheid, onreg en die sin van die lewe moet in die gesin en in skole bespreek word

• Wanneer ’n ouer opmerk dat ’n kind uitermate belangstel in politieke kwessies en tot uiterstes neig in sy of haar standpunte, behoort die rooi ligte te flikker. Ouers moet ’n ogie hou oor die kind se sosiale media-kontakte en kommunikasie. Besprekings rondom verskillende godsdienstige en politieke standpunte moet in die huis ingestel word om verdraagsaamheid teenoor alle mense aan te kweek

Faktore wat vatbaarheid vir radikalisme kan aanwakker

[By wyse van reaksie op die stygende getal terreuraanvalle het die Amerikaanse regering ’n uitgebreide vraelys saamgestel om te bepaal watter gesinne gevaar loop om geradikaliseerde tieners op te lewer. Van die faktore wat tot geradikaliseerde gedrag en ideologie kan lei, sluit in:

• ’n Swak ouer-kindverhouding met gebrek aan wedersydse empatie

• Minimale ouerlike betrokkenheid by die kind se onderwys en

sosialisering

• Beperkte kennis van die kind se vriende en hulle doen en late

• Ekonomiese stres (soos deur die kind beleef)

• Sterk familiebande met ’n spesifieke etniese, kulturele of godsdiens-tige groep, of omgekeerd (swak bande), kan ’n kind net so negatief beïnvloed omdat hulle geen gemeenskaps- of familiebande het nie

• Sosiale angs, isolasie en algemene sosiale wanfunksie]

Ons moet vir die kwesbare jeug bid
’n [Christelike] waardesisteem wat meerderwaardigheid, vervreemding en skeiding van die samelewing teenwerk, moet by die jeug aange-kweek word. Ouers en die gemeenskap moet hande vat. Alleenlik wanneer ons leer om ander te respekteer en lief te hê, kan ons as ’n nasie oorleef.

Die grootste gebod is ons riglyn: “Meester, wat is die groot gebod in die wet? En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. Dit is die eerste en groot gebod. En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Aan hierde twee gebooie hang die hele wet en die profete.” Matteus 22:36-40.

PROF NICOLENE JOUBERT is die hoof van die Institute of Christian Psycology en is ’n beradende sielkundige. Vir berading, afsprake of studie in Christen-sielkunde, skakel 011 827 7611 of www.icp.org.za

Bron:juig.co.za

Die evangelie is nie bedoel vir kamertemperatuur nie

 

Miskien is die grootste “afkoeling” van Jesus se boodskap die terugdwing hiervan in stagnante godsdienstige sisteme. Dit het sedert die vierde eeu begin gebeur toe die Christendom die staatsgodsdiens geword het. Toe het kerkleiers verander in priesters; die Sondag het weer ‘n Sabbat geword; kerkgeboue het verander in heilige geboue, en die samelewing is afgegrens in terme van “ons” en “hulle” – kerklike terrein en die gewone wêreld.

Hoe anders was die nuwe werklikheid nie wat Jesus tot stand gebring het nie. Hy het God sesjalom uitgedeel aan sondaars, vreemdelinge, randfigure, vroue, kinders… Hierdie hemelse vrede het gerealiseer binne herstelde verhoudings met God en mekaar, en nie deur slaafse betrokkenheid binne ‘n formele godsdienstige kultus nie. Die nuwe verhaal wat Jesus voorgeleef het, ken geen aparte godsdienssisteem ver verwyderd die regte lewe met amptelike personeel en lewensvreemde gebruike nie.

Jesus het geweet dat God se nuwe koninkryk hier en nou in die regte lewe inbreek. Hierbinne ontplooi God ‘n nuwe beweging van voltydse navolgers van Jesus wat om elke hoek en draai tekens van hulle Vader se koninkryk oprig deur hulle wyse woorde, liefdevolle dade en lojale verhoudings. Binne die Jesusbeweging gaan dit oor onderlinge liefde en uitwaartse diens ter uitdrukking van God se missie in die wêreld. Hier seëvier momentum, nooit monumente nie!

Te veel menslike termostate peuter vandag met die Jesus verhaal en koel dit vanaf vuurwarm tot kamertemperatuur af. Dit gebeur wanneer “slim” godsdienstiges meen dat hulle met post-mortems op die Bybel as ‘n uitgediende dokument besig is, of wanneer mense leweloos voortstrompel van die een stagnante godsdienstige byeenkoms na die ander. Die evangelie funksioneer teen kamertemperatuur as dit geen helende effek meer op die omringende wêreld het nie.

Om Jesus reg na te volg, is om brandende én wyse harte te hê wat daagliks grond raak in ‘n wêreld in nood. Hoor net hoe stel Peter Rollins (How [not to] speak of God, 2006) dit: “Orthodoxy as right belief will cost us little; indeed, it will allow us to sit back with our Pharisaic doctrines, guarding the ‘truth’ with the purity of our interpretations. But orthodoxy, as believing the right way, as bringing love to the world around us… That will cost us everything.”

Bron:  ekerk.org

Die teenstrydigheid van ons geloof

MAAR tog kan ons God ken in ‘n intieme persoonlike liefdevolle verhouding, sonder dat ons alles van Hom verstaan!

Tweedens, hoe teenstrydig is die verskille en selfs die liefdeloosheid tussen Jesus-mense in die kerk nie? Hoekom stem ons nie oor alles saam in die kerk nie? Hoekom hou ons nie ewe veel van ons mede-gemeentelede nie? Hoekom is daar so baie verskillende kerke? Hoekom verstaan gelowiges in dieselfde kerk die Bybel verskillend?

MAAR tog verander die inwonende Gees se onvoorwaardelike liefde ons, dat ons met nuwe oë mekaar met liefde aanvaar!

Derdens is daar met tye verwarring en twyfel binne-in ons oor wat ons presies glo en waarvan ons seker is. Ons skram weg om dit te erken, ons praat nie graag daaroor nie, of baie mense vermy hierdie teenstrydigheid in hulle geloofslewe. Daar is die werklikheid van onbeantwoorde gebede. Daar is die vrae in tye van swaarkry vir Jesus-mense. En die onregverdigheid wat opregte kinders van die Here baie keer moet verduur.

MAAR tog kan elkeen van ons innerlike vrede, geluk en liefde in Hom vind!

Ja, dit is botsende waarhede: ons is Jesus-mense “wat niks het nie, en tog besit ons alles.”

Bron:http://doomcharl.blogspot.co.za/